De weg op!

De weg op!

Nog voor de Campinakoeien (en Melkunie / Arla koeien, en al die koeien van ambachtelijk en / of biologische boeren: moet geen reclame gaan maken) de wei in mogen, nog ver voor de eerste officieuze rokjesdag (wijlen Martin Bril), sta ik altijd weer te popelen om mijn schaatsen in het vet te zetten en met m’n skates de polder in te sjezen. De traditie heet het namelijk, om met het invallen van de zomertijd, met een vriendenclubje de maandagavonden na het werk te gaan rollen. De weg op! Tja, en tussen half maart en de laatste keer op schaatsen en het invallen van de zomertijd zitten altijd nog een paar weken….

Second skin

Noem het gekkenwerk, noem het liefde voor het skaten, maar ik kan gewoon niet wachten tot die eerste officiële avond met wat langer licht en probeer altijd als één van de eersten, geheel officieus, de staat van de (verlichte) fietspaden langs de A12 te controleren. Hoe heeft ‘t asfalt de winter doorstaan? Zijn er stukken opgebroken, is er nieuw asfalt gelegd etc? Gewapend met reflecterende hesjes, verstralers en opkliklampjes op de helm. Met de oude wieltjes en oude lagers van het vorige seizoen (er ligt vast nog pekel en zand en ander schuurmiddel op die fietspaden) in het frame probeer ik weer in die oude vertrouwde slag te komen. Gekkenwerk natuurlijk, want in het donker zie je steentjes, afgewaaide boomtakken, plakkaten dikke landbouwklei of zwart veen nauwelijks op tijd aankomen en voor dat je het weet lig je in een vloek en een zucht op het asfalt om je eerste “second skin” voor het nieuwe seizoen te kweken..

Zomertijd.

Maar ja, nu is het dan eindelijk zomertijd en als het kriebelt, en dat doet ‘t, wil je maar één ding, en dat is je natuur volgen: “skaten”! Tegelijkertijd zorgt het heerlijke lentezonnetje over dag, en van achter het glas van je kantoor voor twijfels en terecht. Het koelt ’s-avonds behoorlijk af en de korte broek is te kort en te koud en de schaatsthermo lijkt dan toch het beste kledingstuk.

Woei.

Het is niet alleen koud, die eerste officiële keer, met ons vaste groepje, maar ook de woei speelt heerlijk mee, getuige de vrolijk wiekende en wenkende windmolens bij Moerkapelle. Toch is het lekker, deze periode van het jaar. De wind is fris, maar daar kun je op kleden. De lucht die je ademt voelt even goed fris en dat is een verademing na een dag binnen werken. Geen pollen, geen stof, geen smog, maar een lekkere noordnoordwestelijke zeebries en onze cadans. Om ons heen valt nog niet veel te zien. Nauwelijks racefietsers, al helemaal geen recreatieve. Geen koeien in de wei, geen bloemetjes in de berm en de bomen zijn nog kaal en zonder knoppen of uitlopers. Maar, het bleke avondzonnetje doet flink zijn best om het ons naar de zin te maken en dat doet het. Smaakt altijd naar meer zo’n avond….

Met de wind eerst stevig tegen en later weer lekker voortvarend in de rug rijden we ons eerste rondje van 24 km in krap een uurtje. Tikken nog een keertje 32,9/km uur aan en dat geeft het juiste “start van het seizoen gevoel”.

Lekker moe en lekker voldaan, thuis, met een kopje herstelthee, maar weer gauw gekeken op schaatsen.nl de kalender van de KNSB, en checken op de leukste toertochten en marathons.

Advertenties

Over Marin

working as a product manager in the international food industry, inline skater,speed skater, bicyclist
Dit bericht werd geplaatst in aging, fietsen, life, skeeleren. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s